Bir kez daha aptallığın üzerime kene gibi yapışıp kanımı emerek büyüdüğünü görmek beni şaşırtmadı. Sarstı. Sarsılmak.. Tek kelimeye kocaman depremler sığdırmışlar. İçimdeki fay hatları hala aktifken aklımı bir kenara koyup kalbimin üzerine oturmak istiyorum... Oturuyorum elimde küçük bir anahtar yorgunluğum suskunluğum ve eğitilmez hırslarıma çizikler atıyorum kanıyor ama ölmüyorum. Kafamda herkes birbirine kızıyor herkes birbirine düşman. Ben kendime. İnsanın herkesi mum gibi dikip ot gibi ezip kendine tek kelime geçirememesi korkunç. Kendimden korkup kendine sığınıyorum ellerimdeki günahla kendimi yeniden kaldırıyorum. Affedemiyorum belki ama üzülüyorum. Kendimi değiştirmek için neleri vermezdim ki. Adım Tutku tüm tutkularımın esiriyim. Kendimin efendisi ve kölesiyim. Yapmamam gereken herşeyin başrolündeyim. İnanmamam gereken herkesle en samimiyim. Kandırılmak konusunda elime su dökeni kezzapla eritirim. Gözüme hoş gelen tek bir kelime uğruna bir 70lik deviririm. Anlamı olmasa da olu...
Taş bebek değilim melekte ama aklım iyi çalışır..