* Sevgili kendim nasıl bu kadar sevgisiz kalabildin? Gel bir sarılayım bana dökeyim içimi. Sevginin ne olduğu konusunda kafamda bin bir soru işareti, yeni doğmuş bebek gibi her şeye derin anlamlar yükleyerek yanıyor beynim. Bildiklerimi unutturan unuttuklarımı hatırlatan bir sistemin içinde benim değişmiş olmam herkesi fazlasıyla üzüyor. Kabullen artık insanoğlu değişmeyen tek şey değişim derken benim gibi klavye başında üfürmüyorlardı tecrübe ile sabit. Ne olacak nasıl olacak kafamda maraton yapan bin bir tilkiden hangisi tur bindirecek diye düşünmekten saçlarım beyazladı hemde nasıl beyaz platin sarının gri yansımalı hali. Optik beyaza boğdum tüm evi eşyayı, düzen diye kafayı yiyip delirdim havada uçan toza düşmandım artık kan davalım gibi davranıyorum süpürdüğüm halıya en az üç saat bastırmayacak makine izlerini izleyecek izler gidince üşenmeden akşama kadar bu döngüde ev süpürecek kadar kırdım kafayı. Evin olağan düzeninden farklı tek bir cisime bile tahammül edemiyorum deliriyorum...
Taş bebek değilim melekte ama aklım iyi çalışır..