Tutku

“Anne ben iflah olmam. Benden hanım kız olmaz. Ben al yazmalı olsam, İlyas'ı seçerdim.” Kafamda dönen jeneriği susturamıyorum. Sahi sevgi neydi. İnsanı gerçek bir insan yapan eşsiz duygu. Gözlerindeki ışıktan anlaşılıyor bir insanın ne kadar sevildiği. Sadece sevildiği değil yorgunluğu da öyle. Mat ve boş bakış lenslerimleyim. Peki mutluluğuma mutlu olup?! sıkıntıma zerre üzülmeyen beni seviyor sayılırmıydı.    Nasılda basit cevabı ama beyin kıvrımlı. Derdime üzülmeyen ağlarken yanımda olmayan giderken nereye    diye sormayan sinirden kendimi parçalarken duvar olan beni seviyor öyle mi.. Keşke bende insanları    böyle kafama boş zamanlarımda hobi olarak takarak sevsem. Sevgi anlayışım bambaşka. Beni eldivenle sevene zihnimde koca koca parseller vermem aptallığımın faizi,katlanarak artıyor kahrımdan ölüyorum. Böyle olmasını ben istemedim. Ne çok kullanır oldum bu cümleyi. Sen istemedinde kim istedi aq diye kendimi yiyorum içimden. Kadere teslimiyet imanla al...

2 yıl olmuş dönüp dolaşıp aynı yarada olduğumu görüyorum. Dermanı benim elimde olmayan her saniye kanayan baktıkça kafamı duvarlara vura vura ölmek istediğim o yara. Üzerine düştükçe geçmiyor öyle ki ölsem yine geçmeyecek biliyorum, ölemiyorum. Bakmıyorum yokmuş gibi davranıyorum kendimi dünyanın en saçma en gereksiz şeylerine veriyorum ruhumu çocuk kandırır gibi kandırıp günü atlatıyorum yine değişen tek şey tarihler oluyor. Her yazdığımı kişilere aşka yada egoma bağlamanızdan sıkıldım hastalıktan bahsediyorum. Yazdığım herşeyi evrene sabitliyorum Onu ciddiye aldığımı düşünmesini istemiyorum. Ruhum sızlıyor kalbim eziliyor kanım beynimden ılık ılık akıyor vücuduma çığlık atmak istiyorum. En hassas yerden sınanıyorum ve bunu yaşamak yerine izleyen taraf olduğum için kendimden nefret ediyorum her şey yine benim yüzümden miş gibi tek suçlu benmişim gibi dünyada yapayalnız kalmışım gibi gömülmekten korkmuyormuşum gibi. Ben ben olmaktan öyle yoruldum ki. Kaderim beni bana düşman etti. Geçe...

Başlamayı bilmediğim gibi bitirmeyi de bilmiyorum. Sen başlattın diyemeyeceğiniz kadar aptal, bitiren olamayacak kadar vicdanlıyım. Nokta koymayı atar gider yapmayı rest çekmeyi hobi olarak yapıyorum ama neden özümde bir salkım üzüm kadar kendimden habersizim. Sonunu bildiğim için başlamak istemiyorum,sonunu bildiğim için bitiren olmak istemiyorum. Her şey çok bilmekten geçiyor peki kabul çok bildiğimi sanmamdan geçiyor. Bok biliyorum aynen.    Bildiğim tek şey hafızamda bitmiş olarak değilde yarım kalmış olarak anmanın canımı daha az yaktığı. Bitirmek acı verir    ben niye veriyim banane. Kimse benim kadar vicdanını sorgulamıyordur ki. Eyvallah deyip yoluma devam ederken kendime kaç defa eyyyyy gerizekalı vallah yanlış yapıyorsun diye uyarı fişekleri patlatsamda yok canım ben geri viteste yapmıyorum. Dümdüz insanım ben ya. İnsan neyi kınıyorsa ona dönüşüyor ben hep dümdüz olanları kınım kınım kınarken şu an ne yapıyorum. Bir şey varsa vardır yoksa yok acabalar vites...

Eşi dostu akrabayı üç kuruşa sattık şimdi arabalar kol gibi zamlanmışken acaba dedim ne satsam daha cümle bitmeden on tane müşteri çıktı satıyorum demeden sattım. Hiç biri senin kadar sızlatmadı vicdanımı hay ben çenemin ayarını... Gözlerimin içine baka baka satma beni diye ağlıyor kafamın içinde doktorlar ağla kalbim çalıyor O ela bende düğün günü elayı terkeden Levent’im. Parayla alınan hiçbir şeye önem vermem ama arabam benim için cidden bebekmiş bebekti yazamayacak kadar hassasım şuan. Neye hassaslaşacağım benim içinde sürpriz oluyor ama arabayı satmak baya kötü oldu. Araba almaya inat uğruna çocuk sallarken karar verdim hiç param yoktu ve resmen ben o parayı yarattım o yüzden bendeki yeri çok başka kimseden yardım almadan aldığım için çok seviyorum oda beni çok seviyor ki bir kere bile canımı sıkmadı bebeğim benim. Seni ben ellerin olsun diye mi sevdim diyip kapısına dayanmak istiyorum. Beni özleyip bozulacaksın biliyorum lütfen bozul. Kötüyüm ben ya banane bozulsun oof. Yen...