İçimdeki ağlama isteği ne zaman geçecek. Her istediğimi binbeşyüz taklayla oldurmama rağmen hep bir şey eksik bir yanım öksüz. İç huzuru belki parayı yada ruhsal sağlığı ne zaman tam anlamıyla ekmek banarak yicem. Sevgisizlik desem değil, özene bezene severler beni. Parasızlık değil, yeterim kendime öte git diyen mi var yok ne münasebet bi deseler adamı deşerler. e ne istiyorum ben. Bıktım kendimden çok yordum kendimi hiç mi sevmedim ben beni. Her boş anımda dolan gözlerimden kalabalıklar içinde çektiğim ne diyo bu göt hissinden kuscam. Arsız mıyım doyumsuz şımarık salak mıyım. 30 yokum ama 29 varım. Bence yeterince olgunluğun verdiği hassiktir burda düşünüp sorgulamam sorguladıkça üzülmem gerekiyor modu olabilir mi. İyi de ben 15 imde de böyleydim. Gerçek anlamda kendimi hep kendim şımarttım başkalarına da zorla beni şımartmalarını empoze ettiğimden şımartıldım doğuştan değil kaostan bu havalar. Oysaki babasının pamuk şekeri annesinin mini minnoşu olmak belki iyi gelebilirdi orij...
Taş bebek değilim melekte ama aklım iyi çalışır..