Merhaba bebeğim.

Hayatımın ben neredeyim  aq evresinden bildiriyorum geçen ayı özetleyip midemi bulandırmak istemem ama bunları yazarken film şeridi gibi gözümün önünden geçtiği için ben bi kötü oldum şuan. Hayatımda hiç allahım beni kurtar diye bu kadar dua etmemiştim. Herkes sen naptın aq diye tanıdık tanımadık yüzüme söverken hiç bu kadar sakin siktir edip geçmemiştim. Sinirlerimi aldırdım ruhumu arındırdım odaklandım. İstemediğim bir güne uyanmamak için elimden geleni yaptım. Aklıma gelen senaryolarla beş sezon garantili diziler yazdım benim kadar kafası kırık bulamadığımdan hep bugda kaldı cağnım senaryolar. Tek kişilik dev kadro olarak daha fazla dayanamayıp tüm bombaları patlatıp yine yeniden (şükürmoment) istediğime ulaştım. İmkansız gibiydi (ölüm gibi bişeydi abartmıyorum) ama Haticeyle vedalaştım.
Yaşadığım olaylar beni bıraz eskittiği için saçlarım beyazladı arkadaşlar ama en çok soluk boruma bişeyler oldu. Artık yarısı tıkalı çalışıyormuş, astım dedi doktor. Panik atakla birleşince çektiğim ızdırabın ben amk. Çok üzgünüm. Aşırı stresli inanılmaz panik bir o kadar da ağlamaklıyım. Ama biliyorum ki ben bu tatlı canı hangi itlere köpeklere üzmek için harcamadım ki. Üzülcem tabi amk sonuçta yabancıya gitmiyor 🙄 aldığım 10 nefesin sadece bir tanesi ciğerime iniyor. Şimdi bu konuyu sonsuza kadar kapatıyorum konuştukça atağım geliyor çünkü. Soranın aq.
Bu aralar yazı bekliyorum. Gelir mi...