Özledim terkettiğim herşeyi. 

Sevmek yasaklanmalı artık. Ne geliyorsa başımıza hep insani duygulardan sevilmeye olan açlıktan sevmeye doymayışımızdan. Eskiden sevdiğim kim varsa hepsini çatır çatır tamir edilmeyecek kadar kırdım. Çünkü onlar beni ne kadar kırarsa kırsın saman aleviyle yarışan sinirim geçince ortada yandığıyla kalan ben olmaktan yoruldum. 

Acıtarak seven ben olabilirim girdiğim kafada farklı planlara sebepte olabilirim seni yolundan bi kaç km şaşırtabilirim kendini istemediğin herşeyi yaşarken bulabilirsin ama bu benim yüzümden değil çünkü bende böyle olsun istemiyorum. İnan bana. Aklımdan geçeni yaşadığım için kendimi lanetlemekten vazgeçip lan kader ananıskcem deyip kendimle yarışmaktan yoruldum. Napıyım ben, nasıl yapıyorsun sen. Aklına söz geçirebilen düşüncelerini durdurabilen var mı. Kalp değil ki bu sg deyince küsüp gitsin. 

Ülkece korona ayağına içimize çekildik herkes kendi karantinasını oluşturmuş felan on numara sistem işliyor bir gün öksürüyorum ikinci gün ateşim çıkıyor genel olarak kronik astım olduğum için annıskm şimdi ölcem diye panik ataklar geçiriyorum felan. Bu arada birde fazlasıyla uyuyorum film izleyemiyorum gündemi takip edicem diye mantığa bak 🙅🏼‍♀️ uyanık kaldığımda meraktan sosyal medya kemiriyorum hatta durum öyle ki hayatımda ilk defa TikTok indirdim kullanmadığım Twitter hesabımı açtım Facebook’a felan bakıyorum neyse bir de hiç derdim yok gibi rüyamda özlemekten öldüğüm insanları görüyorum. Orospu çoçukları sırayla geliyorlar allahım yaşadıklarımın hangisi gerçek hangisi kabus benim o çok uyanık algılarım bile algılayamıyor. Neden karantinada insan geçen sene özlediğini birden özlemeye başlar bu aş ermek gibi bişey mi. Eğer öyleyse sıçtık aklıma küfür etmek serbest. Kalbim fazlasıyla hassas ama önemli olan bünyemizmiş sıkılıyorum diye başkalarını sıkmak düşüncesi Allah’ın varsa siktir git kafamdan 😖